ΠΑΣΟΚ: Στα «χαρακώματα» για τον αλγόριθμο του Συνεδρίου – Η κόντρα Αθήνας και Κρήτης
Η εσωκομματική κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως δεν λέει να κοπάσει, παρά το γεγονός ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει θέσει τον πήχη στην κορυφή για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Ενώ η ενότητα προβάλλεται ως το απόλυτο ζητούμενο, οι «όροι του παιχνιδιού» για το επικείμενο Συνέδριο έχουν ανάψει φωτιές, φέρνοντας στην επιφάνεια βαθιές διαφωνίες μεταξύ των κορυφαίων στελεχών.
Η μάχη του «αλγορίθμου»
Το κλίμα έγινε εκρηκτικό κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της ΚΟΕΣ, όπου ο Χάρης Δούκας ύψωσε τους τόνους, ζητώντας ένα Συνέδριο μακριά από «λογικές οργανωτικού ελέγχου». Η αφορμή δόθηκε από τον περιβόητο «αλγόριθμο» για την ανάδειξη των συνέδρων. Η πλευρά της ηγεσίας φέρεται να προτείνει ένα μέτρο που δεν θα βασίζεται μόνο στον αριθμό των μελών, αλλά και στα ποσοστά που έλαβε το κόμμα στις τελευταίες ευρωεκλογές ανά περιοχή.
Αυτή η τακτική προκάλεσε την αντίδραση της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, η οποία καταγγέλλει προσπάθεια τεχνητού ελέγχου του Συνεδρίου. Η φράση του Χάρη Δούκα, «δεν μπορώ να διανοηθώ στην Αθήνα να εμφανιστούν λιγότεροι σύνεδροι από κάποιον νομό της Κρήτης», συμπυκνώνει τον φόβο ότι οι περιοχές όπου ο Νίκος Ανδρουλάκης διατηρεί ισχυρά ερείσματα θα υπερεκπροσωπηθούν εις βάρος των αστικών κέντρων.
«Επιβράβευση» ή «τιμωρία»;
Η ένταση μεταφέρθηκε και στο ιδεολογικό πεδίο, με τον επικεφαλής της Επιτροπής Ψηφοδελτίων, Πέτρο Λάμπρου, να υποστηρίζει ότι πρέπει να «επιβραβευθούν» οι περιοχές που έφεραν αποτελέσματα στις ευρωεκλογές. Η τοποθέτηση αυτή περί «τιμωρίας» των αστικών κέντρων, όπου το ΠΑΣΟΚ παραδοσιακά δυσκολεύεται, προκάλεσε την έκρηξη και την αποχώρηση της Τόνιας Αντωνίου, η οποία υπενθύμισε τις σκληρές μάχες που δίνουν τα στελέχη στην Αθήνα.
Το στοίχημα της Αττικής
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν είναι καινούργιο, όμως πλέον εργαλειοποιείται στην εσωκομματική σύγκρουση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντιλαμβανόμενος το ρίσκο, έχει ξεκινήσει έναν κύκλο επαφών σε γειτονιές της Αττικής, επιχειρώντας να αναθερμάνει τη σχέση του κόμματος με τους ψηφοφόρους των πόλεων. Ωστόσο, όσο η συζήτηση παραμένει εγκλωβισμένη σε «μαθηματικούς τύπους» και οργανωτικά «κόλπα», η εικόνα της ενότητας παραμένει ένα δύσκολο στοίχημα.
