Στο φως της δημοσιότητας ήρθαν έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, τα οποία αποκαλύπτουν μια παρασκηνιακή απόπειρα σύμπραξης μεταξύ του Στιβ Μπάνον, πρώην στρατηγικού συμβούλου του Λευκού Οίκου, και του θανόντος χρηματιστή Τζέφρι Επστάιν. Στόχος της επικοινωνίας τους, το 2019, φέρεται να ήταν η πολιτική και ηθική αποδόμηση του Πάπα Φραγκίσκου.
Τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία καταγράφουν μια σειρά μηνυμάτων όπου ο Μπάνον, βασικός εκφραστής του εθνικιστικού λαϊκισμού («alt-right»), αναζητούσε χρηματοδότηση και επιρροή για να πλήξει την εικόνα του Ποντίφικα. Για τον Μπάνον, ο Φραγκίσκος αποτελούσε το βασικό ιδεολογικό αντίβαρο στην «κυριαρχιστική» ατζέντα που προωθούσε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, λόγω της στάσης του Πάπα υπέρ των μεταναστών και κατά του εθνικισμού.
«Θα καταστρέψουμε τον Φραγκίσκο», έγραφε χαρακτηριστικά ο Μπάνον τον Ιούνιο του 2019, τοποθετώντας τον Πάπα στην ίδια κατηγορία εχθρών με την Χίλαρι Κλίντον και την ηγεσία της Κίνας.
Ως όχημα για την επίθεση αυτή, ο Μπάνον σχεδίαζε την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «In the Closet of the Vatican» του Γάλλου δημοσιογράφου Φρεντερίκ Μαρτέλ, το οποίο πραγματεύεται τη μυστική ομοφυλοφιλία εντός των τειχών του Βατικανού. Στα μηνύματα, ο Μπάνον πρότεινε στον Επστάιν τον ρόλο του εκτελεστικού παραγωγού, γράφοντας: «Είσαι πλέον εκτελεστικός παραγωγός του ITCOTV». Αξίζει να σημειωθεί ότι η επικοινωνία αυτή έλαβε χώρα ενώ ο Επστάιν ήταν ήδη σεσημασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα (καταδίκη 2008).
Ωστόσο, το εγχείρημα δεν ευοδώθηκε. Ο συγγραφέας Φρεντερίκ Μαρτέλ αρνήθηκε τη συνεργασία, δηλώνοντας αργότερα ότι ο Μπάνον επιδίωκε να εργαλειοποιήσει το βιβλίο για πολιτικούς σκοπούς.
Αναλυτές και συνεργάτες του Βατικανού, όπως ο π. Αντόνιο Σπαντάρο, ερμηνεύουν τις κινήσεις αυτές ως προσπάθεια συγχώνευσης της πνευματικής εξουσίας με την πολιτική δύναμη. Η στρατηγική του Μπάνον περιλάμβανε επίσης την ίδρυση «σχολής μονομάχων» στην Ιταλία για την υπεράσπιση των ιουδαϊκο-χριστιανικών αξιών, μια προσπάθεια που τελικά προσέκρουσε σε νομικά και πολιτικά εμπόδια.
Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν το μέγεθος της πόλωσης στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας εκείνη την περίοδο, με τον Μπάνον να επιχειρεί να εκμεταλλευτεί εσωτερικές έριδες (όπως η υπόθεση Viganò) για να εξυπηρετήσει τη γεωπολιτική του στρατηγική.
