Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Δεκεμβρίου 2025 ο γνωστός ηθοποιός Αλμπέρτο Εσκενάζυ, σε ηλικία 73 ετών. Ο ηθοποιός νοσηλευόταν στο ογκολογικό νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι», όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 03:30, έχοντας στο πλευρό του τα μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο που διήρκεσε περισσότερα από δύο χρόνια.
Ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στο κοινό όσο και στον καλλιτεχνικό κόσμο, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε ως σεναριογράφος, εκδότης και θεατρικός επιχειρηματίας, αποδεικνύοντας ένα πολυσχιδές καλλιτεχνικό προφίλ που ξεπερνούσε τα όρια της υποκριτικής.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε οικογένεια εβραϊκής καταγωγής, όπου και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1976. Από τα πρώτα του βήματα συνεργάστηκε με σπουδαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου, όπως ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη, γεγονός που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του πορείας.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από τη συμμετοχή του σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 1980, ενώ ξεχώρισαν οι ρόλοι του σε παραγωγές όπως «Ο Συμβολαιογράφος» και «Το Φως του Αυγερινού». Παράλληλα, συμμετείχε σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, ακόμη και στο Ηρώδειο, καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες και βιντεοταινίες. Ανάμεσά τους, ιδιαίτερη θέση κατέχει η βιντεοταινία του 1988 «Ο δρόμος προς τη δόξα – Το αστέρι», που τον καθιέρωσε στο είδος.
Ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ είχε επίσης ενεργό παρουσία στη μεταγλώττιση κινουμένων σχεδίων, ενώ από το 2001 έως το 2011 δημιούργησε τη δική του θεατρική στέγη και σχολή, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εκπαίδευση και ανάδειξη νέων ηθοποιών.
Σε προσωπικό επίπεδο, ήταν παντρεμένος με τη σύζυγό του Μαίρη, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Λέοντα (1983) και τη Σάρα (1987). Τον Μάιο του 2024 είχε συμμετάσχει ως υποψήφιος στις ευρωεκλογές με το κόμμα Κόσμος.
Η απώλειά του αφήνει ένα αισθητό κενό στον χώρο του ελληνικού πολιτισμού, με το έργο και τη διαδρομή του να αποτελούν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών.
