Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από την κρίση των Ιμίων, μια στιγμή που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και άλλαξε τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Ο Αντιναύαρχος ε.α. Ιωάννης Εγκολφόπουλος, κυβερνήτης της φρεγάτας «Αδρίας» εκείνη την κρίσιμη περίοδο, σπάει τη σιωπή του και αποκαλύπτει στο enikos.gr άγνωστες επιχειρησιακές λεπτομέρειες που ανατρέπουν την επίσημη αφήγηση περί «μη ετοιμότητας» των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η ενέδρα στο Ικάριο και το τακτικό πλεονέκτημα Σύμφωνα με τον κ. Εγκολφόπουλο, το βράδυ της 30ης Ιανουαρίου 1996, η ελληνική πλευρά είχε την απόλυτη εικόνα του πεδίου. Η φρεγάτα «Αδρίας» είχε στήσει μια άρτια ενέδρα στο Ικάριο πέλαγος, έχοντας στοχοποιήσει τρεις τουρκικές φρεγάτες που κατευθύνονταν προς τα Ίμια. «Οι Τούρκοι δεν μας είχαν αντιληφθεί. Θα είχαμε τελειώσει μαζί τους», αναφέρει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η τεχνολογική υπεροχή των ελληνικών πλοίων και η χρήση συστημάτων link επέτρεπαν την πλήρη παρακολούθηση των εχθρικών κινήσεων σε πραγματικό χρόνο.
Η πολιτική ηγεσία και οι «δεμένοι» κανόνες εμπλοκής Παρά την επιχειρησιακή υπεροχή, η στρατιωτική ηγεσία βρισκόταν αντιμέτωπη με μια πολιτική γραμμή που επέβαλλε την αποφυγή κάθε πρόκλησης. Ο Αντιναύαρχος περιγράφει μια τραγελαφική κατάσταση στα κέντρα λήψης αποφάσεων, όπου ο τότε Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του επιχειρούσαν να διαχειριστούν την κρίση χωρίς καν τη χρήση χαρτών ή άμεσης επικοινωνίας με την ΕΥΠ.
Οι συνεχείς εκκλήσεις των κυβερνητών για απελευθέρωση των κανόνων εμπλοκής έπεφταν στο κενό. «Η απάντηση ήταν “δεν θέλουμε να προκαλούμε”», λέει ο κ. Εγκολφόπουλος, σημειώνοντας ότι αυτή η στάση επέτρεψε στους Τούρκους βατραχανθρώπους να ανέβουν στη δυτική βραχονησίδα.
Η αποστολή αυτοκτονίας του ελικοπτέρου Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην πτώση του ελικοπτέρου, μια αποστολή που ο Ναύαρχος χαρακτηρίζει ως «αποστολή αυτοκτονίας». Το πλήρωμα στάλθηκε μέσα σε συνθήκες μηδενικής ορατότητας και καταρρακτώδους βροχής, μόνο και μόνο επειδή η πολιτική ηγεσία δεν πίστευε τις στρατιωτικές αναφορές για την κατάληψη του εδάφους. Παρά την ηρωική προσπάθεια των αξιωματικών να εντοπίσουν τους Τούρκους με τον προβολέα σε υψόμετρο μόλις λίγων μέτρων, το ελικόπτερο κατέπεσε κατά την επιστροφή του, βυθίζοντας τη χώρα στο πένθος.
Ο Αντιναύαρχος καταλήγει με μια πικρή διαπίστωση: Αν η Ελλάδα είχε αντιδράσει με βάση την ισχύ της εκείνο το βράδυ, το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών» θα είχε κλείσει για τα επόμενα 100 χρόνια. Αντίθετα, η τότε υποχώρηση άνοιξε τον δρόμο για τις σημερινές διαρκείς προκλήσεις της Άγκυρας.
