Σχεδόν οκτώ εβδομάδες αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε την επίθεσή του κατά του Ιράν, ο Λευκός Οίκος έχει μετακινηθεί από μια στρατηγική βομβαρδισμών «σοκ και δέους» και εξόντωσης της ηγεσίας, σε ένα σχέδιο διαρκούς οικονομικής πίεσης, καθώς δοκιμάζει την αντοχή ενός καθεστώτος που έχει εξασκηθεί επί δεκαετίες σε πολέμους φθοράς.
Στροφή στη στρατηγική μετά το πάγωμα των διαπραγματεύσεων
Από τη στιγμή που οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν, ο Λευκός Οίκος άρχισε να αλλάζει τη ρητορική του, δηλώνοντας ότι είναι πρόθυμος να περιμένει για μια πιο ανθεκτική συμφωνία με το Ιράν, παρά το αυξανόμενο οικονομικό κόστος για την παγκόσμια οικονομία από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, σημειώνει ο Guardian
Ο λόγος, σύμφωνα με ανώτερους αξιωματούχους, είναι ότι τα κοινά αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα ήταν τόσο επιτυχημένα, ώστε διέσπασαν την ηγεσία του Ιράν και απέτρεψαν μια νέα συγκέντρωση εξουσίας.
«Μην με πιέζετε», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους την Πέμπτη όταν ρωτήθηκε πόσο είναι διατεθειμένος να περιμένει για απάντηση του Ιράν στην τελευταία πρόταση εκεχειρίας των ΗΠΑ. «Ήμασταν στο Βιετνάμ για, ξέρετε, 18 χρόνια. Ήμασταν στο Ιράκ για πολλά, πολλά χρόνια… Εγώ το κάνω αυτό έξι εβδομάδες».
Όταν του υπενθύμισαν ότι είχε πει στους Αμερικανούς πως ο πόλεμος θα τελείωνε σε τέσσερις έως έξι εβδομάδες, απάντησε: «Ναι, αυτό ήλπιζα, αλλά έκανα ένα μικρό διάλειμμα».
Ανησυχία σε Ουάσινγκτον και συμμάχους
Οι συνεχείς μεταβολές στη διπλωματία του Τραμπ, σε συνδυασμό με το αυξανόμενο κόστος του πολέμου, έχουν προκαλέσει ανησυχία σε αξιωματούχους του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σε νομοθέτες και από τα δύο κόμματα στο Κογκρέσο, καθώς και σε ξένους συμμάχους, που βλέπουν ολοένα και περισσότερο τις ΗΠΑ ως παράγοντα αποσταθεροποίησης.
Η νέα γραμμή: οικονομική πίεση και αναμονή
Η τελευταία στρατηγική του Λευκού Οίκου διαμορφώθηκε νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα σε σύσκεψη της ομάδας εθνικής ασφάλειας του Τραμπ, με τη συμμετοχή του Τζέι Ντι Βανς και του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.
Η κατεύθυνση είναι σαφής: συνέχιση της οικονομικής πίεσης στο Ιράν για να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ και ταυτόχρονη αναμονή για μια ενιαία απάντηση της Τεχεράνης στις αμερικανικές προτάσεις εκεχειρίας.
Ωστόσο, η απουσία μιας συνεκτικής στρατηγικής για τον τερματισμό του πολέμου, και ειδικά για την αντιμετώπιση του κλεισίματος των Στενών, έχει πείσει πολλούς συμμάχους ότι ο Λευκός Οίκος εξαντλεί τις επιλογές του.
